“Söyleseydin yapardım.”

İlişkilerde ne kadar sık duyduğumuz bir cümle, değil mi? İlk bakışta oldukça masum. Hatta yardım etmeye hazır olunduğunu düşündürüyor. Ama bazen bu cümlenin karşı tarafta bıraktığı duygu hiç de öyle olmuyor.

Çünkü mesele her zaman bir şeyin yapılıp yapılmaması değil. Bazen asıl yorucu olan, yapılması gereken her şeyi sürekli düşünmek zorunda kalmak.

Neyin eksik olduğunu fark etmek, nelerin konuşulması gerektiğini düşünmek, ortak zamanı planlamak, sorunları gündeme getirmek, hatırlatmak, organize etmek… Bunların hepsi görünmeyen bir emek.

Ve bu emek sürekli aynı kişinin omuzlarında olduğunda, zamanla ilişkide fark edilmesi güç bir dengesizlik oluşabiliyor.

Bir taraf sürekli düşünen, planlayan ve hatırlatan kişi hâline gelirken diğer taraf yalnızca kendisinden istenenleri yerine getiren konumunda kalabiliyor. Böylece iki yetişkinin kurduğu ortaklık, farkında olmadan birinin yönettiği, diğerinin yönlendirildiği bir ilişkiye dönüşebiliyor.

Çiftlerle çalışırken de zaman zaman karşılaştığımız bu durumun altında yalnızca paylaşılmayan sorumluluklar değil, görülmeme ve yalnız bırakılma duyguları da yatabiliyor.

Çünkü insan bazen yardım edilmesini değil, düşünülmeyi istiyor.

Bir akşam yemeğinin planlanmasını, birlikte geçirilecek zamanın organize edilmesini ya da ilişkide yaşanan bir sorunun konuşulması için ilk adımın karşı taraftan gelmesini bekleyebiliyor.

Aslında bütün bunların altında çok insani bir ihtiyaç var: “Bu ilişkiyi yalnızca ben düşünmüyorum, sen de önemsiyorsun.”

Elbette sağlıklı bir ilişkide partnerimizin her ihtiyacımızı biz söylemeden anlamasını beklemek gerçekçi değil. İhtiyaçlarımızı ifade etmek, beklentilerimizi konuşmak ve birbirimizi anlamaya çalışmak da ilişkinin önemli bir parçası.

Ancak burada ince bir ayrım var.

Partnerimizin aklımızı okumasını beklemek başka, ortak yaşamımızın sorumluluğunu sürekli hatırlatılmadan paylaşmasını istemek başka.

İyi bir eş olmak yalnızca söylenenleri yapmakla sınırlı değil. Bazen kimse söylemeden fark etmek, sorumluluk almak ve ilişkinin iyiliği için kendiliğinden adım atabilmek de gerekiyor.

Üstelik sağlıklı bir ilişkide her şeyin matematiksel olarak eşit paylaşılması da gerekmiyor. Önemli olan, iki tarafın da emeğinin görüldüğünü ve sorumlulukların adil biçimde paylaşıldığını hissedebilmesi.

Çünkü zamanla ilişkileri yoran şey yalnızca büyük tartışmalar ya da çözülemeyen sorunlar olmuyor. Bazen küçük gibi görünen ama sürekli tekrarlanan bu dengesizlikler, duygusal yakınlığı ve birlikte olma hissini zayıflatabiliyor.

Belki de zaman zaman kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

“Ben bu ilişkide yalnızca benden istenenleri mi yapıyorum, yoksa bizim için kendiliğimden de bir şeyler yapıyor muyum?”

Unutmayalım, insan bir ilişkide yalnızca sevilmek değil, düşünülmek de ister.

Sevgilerle...